Geef feedback
U bevindt zich hier: Home >

Blog

Geplaatst op vrijdag 15 september 2017; reacties

Ik zie mezelf nog staan, een paar jaar geleden, op de informatieavond voor de ouders van mijn middenbouwgroep. Een mooie Powerpoint-presentatie gemaakt, inclusief foto’s van leerlingen en een aantal passende quotes van wetenschappers. Ik had me goed voorbereid en dat was te zien.
Na een paar dia’s over het reilen en zeilen in de klas ging het een aantal dia’s lang over de vakken rekenen, lezen, taal en spelling. Wereldoriëntatie kwam er niet zo heel bekaaid vanaf met toch ook zeker een hele dia.
En o ja, we hadden ook nog de "creatieve vakken". Maar aangezien we lang hadden gepraat over de andere vakken was er nog maar weinig tijd om te praten over drama, dans, muziek en beeldende vorming. Wat niet erg was; er kwamen toch geen inhoudelijke vragen over. En dat had ik tijdens mijn voorbereiding al voorzien. Dat ik wat meer muzikale bagage had dan de meeste leerkrachten vonden de ouders overigens wel leuk. Enfin, we zouden snel doorgaan met het stukje over sociaal-emotionele ontwikkeling, zodat er daarna nog ruimte zou zijn voor vragen en het bekijken van de leermaterialen.

Nu denk ik: Wat een gemiste kans! Ik vond (en vind) deze vakken wel degelijk belangrijk, maar door er vanuit te gaan dat mijn publiek vast meer wilde weten over lezen en rekenen dan over bijvoorbeeld drama en muziek, maakte ik deze vakken volledig ondergeschikt. Natuurlijk is het waardevol om ouders te laten begrijpen hoe kinderen leren lezen, maar is het niet net zo waardevol om ze een lied te laten improviseren? Ze zullen gegarandeerd ervaren dat het onwijs spannend is om iets nieuws te proberen, dat je moet kunnen ‘loslaten’ en moet kunnen vertrouwen op jezelf en je medeleerlingen, dat je naderhand trots kunt zijn en dat je elkaar wellicht meer bent gaan waarderen. Ze zullen ervaren dat zo’n activiteit als vanzelf uitnodigt tot reflectie, zowel op het product ("Ben je tevreden met je creatie, of zou je ‘m nog willen verbeteren?") als het proces ("Hoe kan het dat je het doodeng vond, maar het toch hebt gedaan?" of: "Jullie waren een paar keer stevig aan het discussiëren, maar zijn er steeds uitgekomen. Hoe deden jullie dat?")
Volgens mij hebben we het hier over vaardigheden die van even grote waarde zijn als lezen en rekenen.

Geplaatst op maandag 26 juni 2017; reacties

José Antonio Abreu had één wens. Hij droomde ervan dat álle kinderen in Venezuela de kans zouden krijgen om muzikant te worden. Alhoewel hij zelf als kind was opgegroeid met muziek en alle mogelijkheden om zich hierin te ontwikkelen, besefte hij dat dit in zijn land was voorbehouden aan "de elite".

Geplaatst op dinsdag 13 juni 2017; reacties

Herkenbaar?

Nina (tweedejaars pabostudent) geeft haar stageklas (groep 7) een les rond realisme en surrealisme in teken- en schilderkunst. Ze bekijkt met haar leerlingen diverse werken van kunstenaars die de natuur op een realistische of juist surrealistische manier weergeven. Nina geeft haar klas daarna de opdracht om een eend (geprojecteerd op het digibord) te verwerken tot een tekening, gebruikmakend van papier en vetkrijt. De leerlingen mogen zelf bepalen of ze er een realistische of surrealistische invulling aan geven. De klas heeft de hele les aan haar lippen gehangen en wil enthousiast aan de slag gaan. Maar dan begint het: ‘’Juf, mag je ook…?’’ en ‘’Juf, is dit goed?’’ En zo gaat het maar door. Nina realiseert zich dat de leerlingen erop gebrand zijn te doen wat zij - de juf - goed of mooi vindt en nauwelijks durven te experimenteren. Ze besluit op dat moment dat haar belangrijkste doel in het onderwijs wordt: Dit voorkomen.

Geplaatst op maandag 19 december 2016; reacties (1)

Laat ik maar met de deur in huis vallen: zonder krachtig leiderschap wordt het niks met de professionele cultuur! Het is een misvatting dat een schoolteam zelfsturend kan zijn; een ‘zelfsturend team’ kan natuurlijk wel, maar voor een schoolteam is dat een verkeerd verwachtingspatroon, gezien de maatschappelijke opdracht van het onderwijs en de juridische inbedding van de functieverantwoordelijkheden. Maar bovenal: een professioneel team heeft duidelijkheid nodig over het leiderschap in het team: bij wie ligt welk mandaat, wie ziet erop toe dat afspraken en regels worden nageleefd en wie neemt beslissingen waarover. Als over dit soort zaken onduidelijkheid bestaat, is de cultuur kwetsbaar en zal er van duurzaamheid in de professionele cultuur geen sprake zijn.

Geplaatst op woensdag 2 november 2016; reacties

Laatst stelde een bestuurder ons de vraag wat er toch mis was met de scholen binnen zijn bestuur. Ondanks alle aandacht, investeringen, inzet van coaches en kwaliteitsteams, cursussen, metingen en audits bleken de resultaten van de scholen op een aantal cruciale aspecten juist terug te lopen. Welke kwaliteitsbevorderende interventies waren er nog niet toegepast in de afgelopen jaren?